مسعود کاظم اصلانی

مهم ترین چیزی که یک انیان میتواند خلق کن شادیست .زیرا دنیای اطراف ما به اندازه تمام وسعتش غصه و اندوه برای ما فراهم نموده است .و آدمی هرچه بیشتر میفهمد و از لحاظ سنی هم بزرگتر میشود ناخواسته بر غم و اندوهش افزوده میشود .تا هنگامی که کودک است نگرانی اینکه زمانی مادر نباشد.در نوجوانی نگرانی و اندوه اینکه روزی پدر نباشد .در دوران جوانی غم تنهائی و شاید عاشقی .عاشق که شد و ازدواج کرد غم فردای همسر و خانواده .بچه دار میشود دغدغه و هم وغم بزرگ کردن و به سر انجام رساندن آن .حالا اگر تعداد آنان چندتا باشد دغدغه روی دغدغه و غم پشت غم .تا ازدواج بچه ها با ازدواج کردن بچه ها غم دوری و بی توجهی بچه ها و نوه ها به راستی که آدمی روی آرامش نخواهد دید .و غم در پیرامون ما فزونی میکند.اینجاست که انسان باید خلق کند و شادی را بیافریند هم برای خود هم برای دیگران . مسعود کاظم اصلانی ...

زندگی اغلب انسانها دور نمای متفاوتی دارد به همین خاطر قضاوت کردن در مورد دیگران و مقایسه خود با دیگران همیشه کار اشتباهیست گاهی افسوس خوردن برای یک گدای دوره گرد کاری اساسا غلط است چون از آرزو های آن شخص خبر نداری به طور یقین دنیای او را آرزو های او شکل میدهندو گاهی حسرت سرمایه فلان شخص را نباید خورد چون دنیای او را هم آرزوهای بزرگ و دست نیافتنی او تشکیل میدهد.پس به جای آنکه خود را با دیگران مقایسه کنی یک افق طرحی کن از امیال و آرزوهایت و بدون مقایسه خود با دیگران به سمت آن حرکت کن همیشه مقایسه خود با دیگران بخشی از تمرکز شما را نسبت به اهدافت دور میکنددر صورتی که این مقایسه ذره ای تاثیری بر روند کار تو ندارد مسعود کاظم اصلانی ...

انتخاب
از اینکه ما در چه اقلیمی یا از چه پدر ومادری زاده شده ایم تقصیر ما نیست .
گاهی حتی دست نیافتن به قله های ترقی هم مهم نیست
اما اینکه تا چه حد از نظر روحی ماضعیف هستیم بدون شک مقصر خود مائیم .
البته هنگامی که به یک درک درست از ضعف های روحی رسیده باشیم

مسعود کاظم اصلانی ...

همه ما از پدر ومادرمان ارث میبریم .
شخصی یک آئینه و شمدان کهنه
شخص دیگری نیمی از جزیره
شخص دیگر چندین کار خانه را
و شاید شخصی تاج و تخت یک حکومت را
اما آنچه که میراث اصلی پدارن و مادران ماست
مجموعه رفتار ها و عقایدیست که آنها در ما به جای میگذارند .
فرزندی که در یک خانواده حقارت را تجربه میکند
تنهاارثی که از پدر و مادر میبرد همین حقارت است و بس حتی اگر آن شخص در اوج دارائی باشد.

مسعود کاظم اصلانی ...

گاهی فحش دادن دیگران یعنی تو حرفت حسابه و چون طرف مقابل چیزی برای گفتن نداره شروع میکنه به فحش دادن اصولا آدمهایی که فحش میدن نه شعور دارن نه سواد .
چون کسی که سواد داره یا از حرف دیگران درس میگیره یا با سوادش جلوی حرف دیگران موضع میگیره و دیگران رو قانع میکنه .
ما تو تاریخ داریم چه تارخ اسلام چه تاریخ جهان

آدمهای عصر جاهلیت به حضرت محمد ص فحش میدادن به ابوذر فحش میدادن و.......

و در تاریخ جهان هم همواره داریم امثال این آدمهای فحاش و بی شعور رو .

مسعود کاظم اصلانی ...